0
OPIS TERAPII

Rehabilitacja indywidualna


W naszym gabinecie prowadzimy indywidualna pracę z każdym pacjentem, czyli w gabinecie terapeuta zajmuje się tylko jednym pacjentem

Terapia manualna

terapia polega na wykonywaniu łagodnych technik manipulacyjnych, w celu mobilizacji tkanek miękkich ( ścięgna, mięśnie, więzadła). To bezinwazyjny sposób leczenia różnego rodzaju schorzeń narządu ruchu, układu nerwowego, czy kręgosłupa, poprzez odpowiedni ucisk na określone miejsca, właściwe pozycje ułożeniowe, chwyty i inne techniki terapeutyczne. Celem takiej terapii jest wyrównanie napięć mięśniowych taśm powięziowych, aby poprawić biomechanikę narządu ruchu. Co w rezultacie prowadzi do polepszenia możliwości funkcjonalnych i ruchowych.

Techniki osteopatyczne

Osteopatia jest metodą, w której badanie manualne wykorzystywane jest do stawiania diagnozy i leczenia chorych. Osteopatia uznaje i akceptuje zależność pomiędzy ciałem, psychiką i umysłem zarówno w stanie określanym jako zdrowie jak i w stanie chorobowym. Traktuje ona ciało ludzkie jako całość zarówno w aspekcie strukturalnym jak i funkcjonalnym.

Neuromobilizacje polegają na napinaniu lub uruchamianiu nerwów przez odpowiednie kombinacje ustawień i trakcji. Są one rodzajem terapii manualnej, w której działa się bezpośrednio na układ nerwowy „przez pociąganie nerwu”. Postępowanie takie ma na celu usprawnienie jego elastyczności i ruchomości, normalizację zakłóconej pobudliwości i intensywności procesów nerwowych. Często pozwala ono na, nieomal natychmiastową, poprawę funkcji i zlikwidowanie bolesności oraz na szybszą regenerację podrażnionych tkanek. W konsekwencji neuromobilizacje to: leczenie w ostrych stanach zapalnych, ograniczenie patologicznych napięć tkanek kurczliwych, zmniejszenie bólu, normalizacja priopriocepcji a w końcu równowaga psychofizyczna.

Terapia mięśniowo-powięziowa
jest najnowocześniejszą koncepcją terapii schorzeń narządu ruchu. Wszelkie zaburzenie w obrębie powięzi lub mięśnia, czy narządu wewnętrznego może rzutować na zaburzenie funkcji w obszarze odległym od miejsca zaburzenia. Dzieje się tak poprzez przeniesienie napięć poprzez łańcuch mięśniowo-powięziowy na inne struktury lub okolice ciała – np źródłem bólów kręgosłupa może być skręcony wcześniej staw skokowy. System powięziowy pełni funkcję pośredniczącą pomiędzy mięśniem a kością. Powięź daje większą stabilność niż mięsień a jednocześnie większą mobilność niż kość. Tkanka powięziowa jest obecna w każdej części naszego ciała. Każda komórka naszego ciała osłonięta jest tkanką powięziową.

FDM

FDM – Fascial Distortion Model to jedna z najskuteczniejszym metod leczenia ostrego i chronicznego bólu. Za pomocą tej metody leczenie bólu zamyka się często w 1-3 jednostek terapeutycznych niwelując dolegliwości z ogromną skutecznością Sztuka pracy metodą FDM opiera się na słuchaniu i obserwacji . Pacjent pokazuje, gdzie i jak go boli, a gesty, jakie przy tym wykonuje, są wskazówką do dalszego postępowania. Obrazuje czy ból jest ciągnący, czy punktowy (wówczas przeciąga dłonią po skórze lub wbija w nią palec), mówi czy znajduje się w środku, czy bardziej przy powierzchni.

PIR
W procesie przywracania równowagi mięśniowej wskazane jest zastosowanie poizometrycznej relaksacji mięśni (PiR). Metoda ta należy do grupy, tzw. technik energii i relaksacji mięsni i przydatna jest w procesie likwidowania nadmiernego napięcia spoczynkowego mięśni. Ćwicząc tą techniką rozciągamy bezbólowo mięśnie, a tym samym likwidujemy bądź zmniejszamy dolegliwości bólowe.

PNF
Metoda PNF jest koncepcja posiadającą własną filozofię i zasady pracy z pacjentem. Opierając się na budowie anatomicznej człowieka proponuje ruchy naturalne, przebiegające trójpłaszczyznowo, zbliżone do aktywności dnia codziennego. Podstawowym celem terapii jest praca nad funkcją, której pacjent potrzebuje. Koncepcja ta zaleca postrzeganie chorego w sposób całościowy, wykorzystując do terapii silne i zdrowe regiony ciała. Celem terapii jest przywrócenie wzorców ruchowych, takich jak prawidłowe chodzenie i siadanie, wykorzystując techniki stabilizujące, rozluźniające, przeciwbólowe oraz uczące ruchu i koordynacji. Istotą metody PNF jest maksymalne pobudzenie ekstero i proprioreceptorów znajdujących się w ciele oraz różnych sfer kory mózgowej w celu ułatwienia (torowania) ruchu w obszarze uszkodzonym. Siła mięśni, zakres ruchu - to, co jest ważne w tradycyjnym postępowaniu terapeutycznym, jest tylko środkiem do uzyskania celu jakim jest funkcja. Koncepcja ta zaleca postrzeganie chorego w sposób całościowy, wykorzystując do terapii silne i zdrowe regiony ciała. Umożliwia to pełne wykorzystanie rezerw tkwiących w organizmie, motywuje do dalszego działania, a co najważniejsze zapewnia bezbolesną pracę, bez traumatyzujących psychicznie i fizycznie doznań

Terapia punktów spustowych

Mięśniowo-powięziowy punkt spustowy (Myofascial Trigger Point) to miejsce maksymalnej bolesności w obrębie mięśni, ścięgien i więzadeł. Ich występowanie prowadzi do bólu, wzmożonego napięcia tkanek i słabszego krążenia krwi, a przez to do utraty funkcji i zaburzeń ruchowych. Terapia punktów spustowych jest techniką, która wykorzystuje różne formy ucisku i ruchów we wrażliwych miejscach w tkance mięśniowej. Celem terapii jest uwolnienie się od bólu i poprawa zaburzonych wzorców ruchowych. Punkty spustowe to wrażliwe miejsca w mięśniach o wzmożonym napięciu, które są bolesne pod wpływem ucisku i powodują ból promieniujący oraz inne objawy w obszarach ciała odległych od miejsca drażnienia.
obraz

Kinezyterapia

Inne określenie na kinezyterapię (gr. kinesis – ruch) to gimnastyka lecznicza, ćwiczenia usprawniające. Kinezyterapia dzieli się na miejscową (dotyczy bezpośrednio obszaru zmienionego chorobowo) i ogólną (składa się z ćwiczeń części ciała nieobjętych chorobą). Kinezyterapia jest jedną z metod fizjoterapii zajmującą się leczeniem ruchem. Ruch staje się środkiem leczniczym, mającym wpływ na:

• zmniejszenie napięcia mięśniowego
• zwiększenie zakresu ruchów w stawach kręgosłupa i kończyn
• reedukację nieprawidłowych stereotypów ruchowych
• poprawę siły i wytrzymałości mięśni
• przeciwdziała wtórnym zmianom w układzie kostno-mięśniowym
• zapobiega powikłaniom w układzie krążenia i oddychania, wynikającym z długotrwałego unieruchomienia

Kinezyterapia może być stosowana jako podstawowa i jedyna forma leczenia może być łączona z innymi formami leczenia, w tym z innymi metodami fizjoterapii, w celu zwiększenia efektu terapeutycznego. Stosowana jest w leczeniu:

• zespołów bólowych kręgosłupa (szyjnego, piersiowego, lędźwiowego)
• rwie kulszowej i ramiennej
• dyskopatii
• stanach pourazowych (np. skręcenie stawu skokowego i kolanowego)
• stanach pooperacyjnych (np. rekonstrukcja więzadła ACL, discektomia)
• stanach po złamaniach
• zespołów przeciążeniowych ścięgien i mięśni
• choroby zwyrodnieniowej stawów
• chorób reumatoidalnych
• zaników i osłabienia siły mięśniowej
• stanów po zawale serca
• stanów po udarze mózgu

obraz

W KINEZYTERAPII STOSUJE SIĘ:

• ćwiczenia bierne
ruch określonej części ciała pacjenta wykonywany jest przez fizjoterapeutę. Ćwiczenia bierne mają na celu przywrócenie zakresu ruchu w stawach, niedopuszczenie do powstawania przykurczów, zmian patologicznych w stawach i tkankach okołostawowych i są wykonywane w przypadku, gdy ruchy czynne są zbyt bolesne.

• ćwiczenia czynno-bierne
istotą ćwiczeń czynno-biernych jest bierny ruch wykonywany przez terapeutę i czynne rozluźnienie mięśni przez ćwiczonego pacjenta. Wskazaniem do ćwiczeń czynno-biernych jest przede wszystkim: uruchamianie stawów pacjenta po zdjęciu unieruchomienia, stany we wczesnych okresach po zabiegach rekonstrukcyjnych narządu ruchu.

• ćwiczenia czynne i czynne z oporem
ćwiczenia te polegają na samodzielnym wykonywaniu przez pacjenta ruchów w stawach ćwiczonego odcinka ciała. Celem ćwiczeń jest przeciwdziałanie zanikom mięśni i uzyskanie przyrostu ich siły, zapobieganie przykurczom w stawie, zwiększenie zakresu ruchów w stawie. Są to ćwiczenia wykonywane przez pacjenta na komendę terapeuty i pod jego kontrolą.

• ćwiczenia izometryczne
ćwiczenia izometryczne stanowią ciekawą grupę w systematyce ćwiczeń gimnastycznych i leczniczych. Wyróżnia je "brak ruchu", polegają one bowiem na czynnym napinaniu mięśni bez zmiany długości ich włókien. Skurcz izometryczny nie powoduje ruchu w stawie, ponieważ nie zmienia się odległość przyczepów mięśni do kości. Ćwiczenia izometryczne wykorzystuje się do przeciwdziałania zanikom mięśni, utrzymania aktywności mięśni unieruchomionych części ciała (przy urazach, złamaniach) oraz do uzyskiwania przyrostu masy i siły mięśni.

• ćwiczenia synergistyczne
są to ćwiczenia wykorzystujące fizjologiczne zjawisko współdziałania mięśni na bazie promieniowania pobudzenia.

• ćwiczenia propriocepcji
trening kontroli nerwowo-mięśniowej polega na dostarczeniu pobudzeń nerwowych ze stawów, mięśni ścięgien i sąsiednich tkanek głębokich, które są następnie przetwarzane w ośrodkowym układzie nerwowym, dając informację o pozycji stawu, ruchu, wibracji i ucisku. Ćwiczenia propriocepcji poprawiają zatem równowagę ciała, koordynację i pozycje stawów.